Forum Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ" Strona Główna Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ"
STRONA OFICJALNA ZZ"TRAMWAJARZ" PRACOWNIKÓW TRAMWAJE SZCZECIŃSKIE SP. Z O.O.


KODEKS PRACY str. 9

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ" Strona Główna -> USTAWY
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Administrator
Administrator



Dołączył: 10 Sie 2006
Posty: 74
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/2
Skąd: Szczecin
Płeć: Mężczyzna

 PostWysłany: Śro 10:42, 18 Paź 2006    Temat postu: KODEKS PRACY str. 9 Back to top

DZIAŁ DZIEWIĄTY

ZATRUDNIANIE MŁODOCIANYCH

Rozdział I

Przepisy ogólne

Art. 190. § 1. Młodocianym w rozumieniu kodeksu jest osoba, która ukończyła

16 lat, a nie przekroczyła 18 lat.

§ 2. Zabronione jest zatrudnianie osoby, która nie ukończyła 16 lat.

Art. 191. § 1. Wolno zatrudniać tylko tych młodocianych, którzy:

1) ukończyli co najmniej gimnazjum,

2) przedstawią świadectwo lekarskie stwierdzające, że praca danego rodzaju

nie zagraża ich zdrowiu.

§ 2. Młodociany nie posiadający kwalifikacji zawodowych może być zatrudniony

tylko w celu przygotowania zawodowego.

§ 3. Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia zasady i warunki

odbywania przygotowania zawodowego oraz zasady wynagradzania

młodocianych w tym okresie.

§ 4. (skreślony).

§ 5. Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Edukacji

Narodowej może w drodze rozporządzenia określić przypadki, w których

wyjątkowo jest dopuszczalne:

1) zatrudnianie młodocianych, którzy nie ukończyli gimnazjum,

2) zwolnienie młodocianych nie posiadających kwalifikacji zawodowych od

odbycia przygotowania zawodowego,

3) zatrudnianie osób niemających 16 lat, które ukończyły gimnazjum,

4) zatrudnianie osób niemających 16 lat, które nie ukończyły gimnazjum.

Art. 192. Pracodawca jest obowiązany zapewnić młodocianym pracownikom

opiekę i pomoc, niezbędną dla ich przystosowania się do właściwego

wykonywania pracy.

Art. 193. Pracodawca jest obowiązany prowadzić ewidencję pracowników

młodocianych.

Rozdział II

Zawieranie i rozwiązywanie umów o pracę w celu przygotowania

zawodowego

Art. 194. Do zawierania i rozwiązywania z młodocianymi umów o pracę w celu

przygotowania zawodowego mają zastosowanie przepisy kodeksu dotyczące

umów o pracę na czas nie określony ze zmianami przewidzianymi w art. 195 i

196.

Art. 195. § 1. Umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego powinna

określać w szczególności:

1) rodzaj przygotowania zawodowego (nauka zawodu lub przyuczenie do

wykonywania określonej pracy),

2) czas trwania i miejsce odbywania przygotowania zawodowego,

3) sposób dokształcania teoretycznego,

4) wysokość wynagrodzenia.

§ 2. Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia określić przypadki, w

których jest dopuszczalne zawieranie na czas określony umów o pracę w celu

przygotowania zawodowego.

Art. 196. Rozwiązanie za wypowiedzeniem umowy o pracę zawartej w celu

przygotowania zawodowego dopuszczalne jest tylko w razie:

1) niewypełniania przez młodocianego obowiązków wynikających z umowy o

pracę lub obowiązku dokształcania się, pomimo stosowania wobec niego

środków wychowawczych,

2) ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy,

3) reorganizacji zakładu pracy uniemożliwiającej kontynuowanie

przygotowania zawodowego,

4) stwierdzenia nieprzydatności młodocianego do pracy, w zakresie której

odbywa przygotowanie zawodowe.

Rozdział III

Dokształcanie

Art. 197. § 1. Pracownik młodociany jest obowiązany dokształcać się do

ukończenia 18 lat.

§ 2. W szczególności pracownik młodociany jest obowiązany:

1) do dokształcania się w zakresie szkoły podstawowej i gimnazjum, jeżeli

szkoły takiej nie ukończył,

2) do dokształcania się w zakresie szkoły ponadgimnazjalnej lub w formach

pozaszkolnych.

Art. 198. Pracodawca jest obowiązany zwolnić młodocianego od pracy na czas

potrzebny do wzięcia udziału w zajęciach szkoleniowych w związku z

dokształcaniem się.

Art. 199. Jeżeli młodociany nie ukończył przygotowania zawodowego przed

osiągnięciem 18 lat, obowiązek dokształcania się, stosownie do przepisów art.

197, może być przedłużony do czasu ukończenia przygotowania zawodowego.

Art. 200. Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem

Edukacji Narodowej może w drodze rozporządzenia określić przypadki, w

których wyjątkowo jest dopuszczalne zwolnienie młodocianych od obowiązku

dokształcania się.

Rozdział IIIa

Zatrudnianie młodocianych w innym celu niż przygotowanie zawodowe

Art. 2001. § 1. Młodociany może być zatrudniony na podstawie umowy o

pracę przy wykonywaniu lekkich prac.

§ 2. Praca lekka nie może powodować zagrożenia dla życia, zdrowia i rozwoju

psychofizycznego młodocianego, a także nie może utrudniać młodocianemu

wypełniania obowiązku szkolnego.

§ 3. Wykaz lekkich prac określa pracodawca po uzyskaniu zgody lekarza

wykonującego zadania służby medycyny pracy. Wykaz ten wymaga

zatwierdzenia przez właściwego inspektora pracy. Wykaz lekkich prac nie może

zawierać prac wzbronionych młodocianym, określonych w przepisach wydanych

na podstawie art. 204.

§ 4. Wykaz lekkich prac ustala pracodawca w regulaminie pracy. Pracodawca,

który nie ma obowiązku wydania regulaminu, ustala wykaz lekkich prac w

osobnym akcie.

§ 5. Pracodawca jest obowiązany zapoznać młodocianego z wykazem lekkich

prac przed rozpoczęciem przez niego pracy.

Art. 2002. § 1. Pracodawca ustala wymiar i rozkład czasu pracy młodocianego

zatrudnionego przy lekkiej pracy, uwzględniając tygodniową liczbę godzin nauki

wynikającą z programu nauczania, a także z rozkładu zajęć szkolnych

młodocianego.

§ 2. Tygodniowy wymiar czasu pracy młodocianego w okresie odbywania zajęć

szkolnych nie może przekraczać 12 godzin. W dniu uczestniczenia w zajęciach

szkolnych wymiar czasu pracy młodocianego nie może przekraczać 2 godzin.

§ 3. Wymiar czasu pracy młodocianego w okresie ferii szkolnych nie może

przekraczać 7 godzin na dobę i 35 godzin w tygodniu. Dobowy wymiar czasu

pracy młodocianego w wieku do 16 lat nie może jednak przekraczać 6 godzin.

§ 4. Wymiar czasu pracy określony w § 2 i 3 obowiązuje także w przypadku,

gdy młodociany jest zatrudniony u więcej niż jednego pracodawcy. Przed

nawiązaniem stosunku pracy pracodawca ma obowiązek uzyskania od

młodocianego oświadczenia o zatrudnieniu albo o niepozostawaniu w

zatrudnieniu u innego pracodawcy.

Rozdział IV

Szczególna ochrona zdrowia

Art. 201. § 1. Młodociany podlega wstępnym badaniom lekarskim przed

przyjęciem do pracy oraz badaniom okresowym i kontrolnym w czasie

zatrudnienia.

§ 2. Jeżeli lekarz orzeknie, że dana praca zagraża zdrowiu młodocianego,

pracodawca jest obowiązany zmienić rodzaj pracy, a gdy nie ma takiej

możliwości, niezwłocznie rozwiązać umowę o pracę i wypłacić odszkodowanie w

wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. Przepis art. 51 § 2 stosuje

się odpowiednio.

§ 3. Pracodawca jest obowiązany przekazać informacje o ryzyku zawodowym,

które wiąże się z pracą wykonywaną przez młodocianego, oraz o zasadach

ochrony przed zagrożeniami również przedstawicielowi ustawowemu

młodocianego.

Art. 202. § 1. Czas pracy młodocianego w wieku do 16 lat nie może

przekraczać 6 godzin na dobę.

§ 2. Czas pracy młodocianego w wieku powyżej 16 lat nie może przekraczać 8

godzin na dobę.

§ 3. Do czasu pracy młodocianego wlicza się czas nauki w wymiarze

wynikającym z obowiązkowego programu zajęć szkolnych, bez względu na to,

czy odbywa się ona w godzinach pracy.

§ 31. Jeżeli dobowy wymiar czasu pracy młodocianego jest dłuższy niż 4,5

godziny, pracodawca jest obowiązany wprowadzić przerwę w pracy trwającą

nieprzerwanie 30 minut, wliczaną do czasu pracy.

§ 4. (skreślony).

Art. 203. § 1. Młodocianego nie wolno zatrudniać w godzinach nadliczbowych

ani w porze nocnej.

§ 11. Pora nocna dla młodocianego przypada pomiędzy godzinami 2200 a 600.

W przypadkach określonych w art. 191 § 5 pora nocna przypada pomiędzy

godzinami 2000 a 600.

§ 2. Przerwa w pracy młodocianego obejmująca porę nocną powinna trwać

nieprzerwanie nie mniej niż 14 godzin.

§ 3. Młodocianemu przysługuje w każdym tygodniu prawo do co najmniej 48

godzin nieprzerwanego odpoczynku, który powinien obejmować niedzielę.

Art. 204. § 1. Nie wolno zatrudniać młodocianych przy pracach wzbronionych,

których wykaz ustala w drodze rozporządzenia Rada Ministrów.

§ 2. (skreślony).

§ 3. Rada Ministrów, w drodze rozporządzenia, może zezwolić na zatrudnianie

młodocianych w wieku powyżej 16 lat przy niektórych rodzajach prac

wzbronionych, jeżeli jest to potrzebne do odbycia przygotowania zawodowego,

określając jednocześnie warunki zapewniające szczególną ochronę zdrowia

młodocianych zatrudnionych przy tych pracach.

Rozdział V

Urlopy wypoczynkowe

Art. 205. § 1. Młodociany uzyskuje z upływem 6 miesięcy od rozpoczęcia

pierwszej pracy prawo do urlopu w wymiarze 12 dni roboczych.

§ 2. Z upływem roku pracy młodociany uzyskuje prawo do urlopu w wymiarze

26 dni roboczych. Jednakże w roku kalendarzowym, w którym kończy on 18

lat, ma prawo do urlopu w wymiarze 20 dni roboczych, jeżeli prawo do urlopu

uzyskał przed ukończeniem 18 lat.

§ 3. Młodocianemu uczęszczającemu do szkoły należy udzielić urlopu w okresie

ferii szkolnych. Młodocianemu, który nie nabył prawa do urlopu, o którym

mowa w § 1 i 2, pracodawca może, na jego wniosek, udzielić zaliczkowo urlopu

w okresie ferii szkolnych.

§ 4. Pracodawca jest obowiązany na wniosek młodocianego, ucznia szkoły dla

pracujących, udzielić mu w okresie ferii szkolnych urlopu bezpłatnego w

wymiarze nie przekraczającym łącznie z urlopem wypoczynkowym 2 miesięcy.

Okres urlopu bezpłatnego wlicza się do okresu pracy, od którego zależą

uprawnienia pracownicze.

§ 5. W sprawach nie uregulowanych przepisami niniejszego rozdziału do

urlopów przysługujących młodocianym stosuje się przepisy działu siódmego.

Rozdział VI

Rzemieślnicze przygotowanie zawodowe

Art. 206. § 1. Przepisy art. 190-205 stosuje się odpowiednio do młodocianych

zatrudnionych na podstawie umowy o przygotowanie zawodowe u

pracodawców będących rzemieślnikami, z zastrzeżeniem odrębności

określonych na podstawie § 2.

§ 2. Minister Pracy i Polityki Socjalnej może określić, w drodze rozporządzenia,

odrębności w zakresie sposobu prowadzenia przygotowania zawodowego u

pracodawców będących rzemieślnikami oraz trybu przeprowadzania egzaminów

stwierdzających kwalifikacje zawodowe po zakończeniu tego przygotowania.

DZIAŁ DZIESIĄTY

BEZPIECZEŃSTWO I HIGIENA PRACY

Rozdział I

Podstawowe obowiązki pracodawcy

Art. 207. § 1. Pracodawca ponosi odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i

higieny pracy w zakładzie pracy.

§ 2. Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników poprzez

zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim

wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest

obowiązany:

1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne

warunki pracy,

2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad

bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym

zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń,

3) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń

wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy,

4) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy.

§ 3. Pracodawca oraz osoba kierująca pracownikami są obowiązani znać, w

zakresie niezbędnym do wykonywania ciążących na nich obowiązków, przepisy

o ochronie pracy, w tym przepisy oraz zasady bezpieczeństwa i higieny pracy.

Art. 208. § 1. W razie gdy jednocześnie w tym samym miejscu wykonują

pracę pracownicy zatrudnieni przez różnych pracodawców, pracodawcy ci mają

obowiązek:

1) współpracować ze sobą,

2) wyznaczyć koordynatora sprawującego nadzór nad bezpieczeństwem i

higieną pracy wszystkich pracowników zatrudnionych w tym samym miejscu,

3) ustalić zasady współdziałania uwzględniające sposoby postępowania w

przypadku wystąpienia zagrożeń dla zdrowia lub życia pracowników.

§ 2. Wyznaczenie koordynatora, o którym mowa w § 1, nie zwalnia

poszczególnych pracodawców z obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa i

higieny pracy zatrudnionym przez nich pracownikom.

Art. 209. § 1. Pracodawca rozpoczynający działalność jest obowiązany, w

terminie 30 dni od dnia rozpoczęcia tej działalności, zawiadomić na piśmie

właściwego inspektora pracy i właściwego państwowego inspektora sanitarnego

o miejscu, rodzaju i zakresie prowadzonej działalności.

§ 2. Obowiązek, o którym mowa w § 1, ciąży na pracodawcy odpowiednio w

razie zmiany miejsca, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, zwłaszcza

zmiany technologii lub profilu produkcji, jeżeli zmiana technologii może

powodować zwiększenie zagrożenia dla zdrowia pracowników.

§ 3. (skreślony).

§ 4. Właściwy inspektor pracy lub właściwy państwowy inspektor sanitarny

może zobowiązać pracodawcę prowadzącego działalność powodującą

szczególne zagrożenia dla zdrowia lub życia pracowników do okresowej

aktualizacji informacji, o której mowa w § 1.

Rozdział II

Prawa i obowiązki pracownika

Art. 210. § 1. W razie gdy warunki pracy nie odpowiadają przepisom

bezpieczeństwa i higieny pracy i stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla

zdrowia lub życia pracownika albo gdy wykonywana przez niego praca grozi

takim niebezpieczeństwem innym osobom, pracownik ma prawo powstrzymać

się od wykonywania pracy, zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego.

§ 2. Jeżeli powstrzymanie się od wykonywania pracy nie usuwa zagrożenia, o

którym mowa w § 1, pracownik ma prawo oddalić się z miejsca zagrożenia,

zawiadamiając o tym niezwłocznie przełożonego.

§ 3. Za czas powstrzymania się od wykonywania pracy lub oddalenia się z

miejsca zagrożenia w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, pracownik

zachowuje prawo do wynagrodzenia.

§ 4. Pracownik ma prawo, po uprzednim zawiadomieniu przełożonego,

powstrzymać się od wykonywania pracy wymagającej szczególnej sprawności

psychofizycznej w przypadku, gdy jego stan psychofizyczny nie zapewnia

bezpiecznego wykonywania pracy i stwarza zagrożenie dla innych osób.

§ 5. Przepisy § 1, 2 i 4 nie dotyczą pracownika, którego obowiązkiem

pracowniczym jest ratowanie życia ludzkiego lub mienia.

§ 6. Minister Pracy i Polityki Socjalnej w porozumieniu z Ministrem Zdrowia i

Opieki Społecznej określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje prac

wymagających szczególnej sprawności psychofizycznej.

Art. 211. Przestrzeganie przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy jest

podstawowym obowiązkiem pracownika. W szczególności pracownik jest

obowiązany:

1) znać przepisy i zasady bezpieczeństwa i higieny pracy, brać udział w

szkoleniu i instruktażu z tego zakresu oraz poddawać się wymaganym

egzaminom sprawdzającym,

2) wykonywać pracę w sposób zgodny z przepisami i zasadami

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz stosować się do wydawanych w tym

zakresie poleceń i wskazówek przełożonych,

3) dbać o należyty stan maszyn, urządzeń, narzędzi i sprzętu oraz o

porządek i ład w miejscu pracy,

4) stosować środki ochrony zbiorowej, a także używać przydzielonych

środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, zgodnie z ich

przeznaczeniem,

5) poddawać się wstępnym, okresowym i kontrolnym oraz innym zaleconym

badaniom lekarskim i stosować się do wskazań lekarskich,

6) niezwłocznie zawiadomić przełożonego o zauważonym w zakładzie pracy

wypadku albo zagrożeniu życia lub zdrowia ludzkiego oraz ostrzec

współpracowników, a także inne osoby znajdujące się w rejonie zagrożenia, o

grożącym im niebezpieczeństwie,

7) współdziałać z pracodawcą i przełożonymi w wypełnianiu obowiązków

dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.

Art. 212. Osoba kierująca pracownikami jest obowiązana:

1) organizować stanowiska pracy zgodnie z przepisami i zasadami

bezpieczeństwa i higieny pracy,

2) dbać o sprawność środków ochrony indywidualnej oraz ich stosowanie

zgodnie z przeznaczeniem,

3) organizować, przygotowywać i prowadzić prace, uwzględniając

zabezpieczenie pracowników przed wypadkami przy pracy, chorobami

zawodowymi i innymi chorobami związanymi z warunkami środowiska pracy,

4) dbać o bezpieczny i higieniczny stan pomieszczeń pracy i wyposażenia

technicznego, a także o sprawność środków ochrony zbiorowej i ich stosowanie

zgodnie z przeznaczeniem,

5) egzekwować przestrzeganie przez pracowników przepisów i zasad

bezpieczeństwa i higieny pracy,

6) zapewniać wykonanie zaleceń lekarza sprawującego opiekę zdrowotną nad

pracownikami.

Rozdział III

Obiekty budowlane i pomieszczenia pracy

Art. 213. § 1. Pracodawca jest obowiązany zapewniać, aby budowa lub

przebudowa obiektu budowlanego, w którym przewiduje się pomieszczenia

pracy, była wykonywana na podstawie projektów uwzględniających wymagania

bezpieczeństwa i higieny pracy, pozytywnie zaopiniowanych przez

uprawnionych rzeczoznawców, zgodnie z odrębnymi przepisami.

§ 2. Obiekt budowlany, w którym znajdują się pomieszczenia pracy, powinien

spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy.

§ 3. Przebudowa obiektu budowlanego, w którym znajdują się pomieszczenia

pracy, powinna uwzględniać poprawę warunków bezpieczeństwa i higieny

pracy.

§ 4. Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy budowa lub

przebudowa dotyczy części obiektu budowlanego, w której znajdują się

pomieszczenia pracy.

Art. 214. § 1. Pracodawca jest obowiązany zapewniać pomieszczenia pracy

odpowiednie do rodzaju wykonywanych prac i liczby zatrudnionych

pracowników.

§ 2. Pracodawca jest obowiązany utrzymywać obiekty budowlane i znajdujące

się w nich pomieszczenia pracy, a także tereny i urządzenia z nimi związane w

stanie zapewniającym bezpieczne i higieniczne warunki pracy.

Rozdział IV

Maszyny i inne urządzenia techniczne

Art. 215. § 1. Maszyny i inne urządzenia techniczne powinny być tak

konstruowane i budowane, aby:

1) zapewniały bezpieczne i higieniczne warunki pracy, w szczególności

zabezpieczały pracownika przed urazami, działaniem niebezpiecznych

substancji chemicznych, porażeniem prądem elektrycznym, nadmiernym

hałasem, szkodliwymi wstrząsami, działaniem wibracji i promieniowania oraz

szkodliwym i niebezpiecznym działaniem innych czynników środowiska pracy,

2) uwzględniały zasady ergonomii.

§ 2. Konstruktor oraz producent maszyn i innych urządzeń technicznych

ponoszą odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w

§ 1, określoną w odrębnych przepisach.

Art. 216. § 1. Maszyny i inne urządzenia techniczne, które nie spełniają

wymagań określonych w art. 215 § 1, wyposaża się w odpowiednie

zabezpieczenia.

§ 2. W przypadku gdy konstrukcja zabezpieczenia jest uzależniona od

warunków lokalnych, wyposażenie maszyny lub innego urządzenia

technicznego w odpowiednie zabezpieczenia należy do obowiązków

pracodawcy.

Art. 217. Niedopuszczalne jest wyposażanie stanowisk pracy w maszyny i inne

urządzenia techniczne, które nie spełniają wymagań dotyczących oceny

zgodności określonych w odrębnych przepisach.

Art. 218. Przepisy art. 215 i 217 stosuje się odpowiednio do narzędzi pracy.

Art. 219. Przepisy art. 215 i 217 nie naruszają wymagań określonych

przepisami dotyczącymi maszyn i innych urządzeń technicznych:

1) będących środkami transportu kolejowego, samochodowego, morskiego,

wodnego śródlądowego i lotniczego,

2) podlegających przepisom o dozorze technicznym,

3) podlegających przepisom Prawa geologicznego i górniczego,

4) podlegających przepisom obowiązującym w jednostkach podległych

Ministrom Obrony Narodowej i Spraw Wewnętrznych i Administracji,

5) podlegających przepisom Prawa atomowego.


Post został pochwalony 0 razy
 
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ" Strona Główna -> USTAWY Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach