Forum Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ" Strona Główna Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ"
STRONA OFICJALNA ZZ"TRAMWAJARZ" PRACOWNIKÓW TRAMWAJE SZCZECIŃSKIE SP. Z O.O.


KODEKS PRACY str. 7

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ" Strona Główna -> USTAWY
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Administrator
Administrator



Dołączył: 10 Sie 2006
Posty: 74
Przeczytał: 0 tematów

Ostrzeżeń: 0/2
Skąd: Szczecin
Płeć: Mężczyzna

 PostWysłany: Śro 10:40, 18 Paź 2006    Temat postu: KODEKS PRACY str. 7 Back to top

Rozdział V

Praca w godzinach nadliczbowych

Art. 151. § 1. Praca wykonywana ponad obowiązujące pracownika

normy czasu pracy, a także praca wykonywana ponad przedłużony

dobowy wymiar czasu pracy, wynikający z obowiązującego

pracownika systemu i rozkładu czasu pracy, stanowi pracę w

godzinach nadliczbowych. Praca w godzinach nadliczbowych jest

dopuszczalna w razie:

1) konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu ochrony życia

lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska albo usunięcia

awarii,

2) szczególnych potrzeb pracodawcy.

§ 2. Przepisu § 1 pkt 2 nie stosuje się do pracowników zatrudnionych

na stanowiskach pracy, na których występują przekroczenia

najwyższych dopuszczalnych stężeń lub natężeń czynników

szkodliwych dla zdrowia.

§ 3. Liczba godzin nadliczbowych przepracowanych w związku z

okolicznościami określonymi w § 1 pkt 2 nie może przekroczyć dla

poszczególnego pracownika 150 godzin w roku kalendarzowym.

§ 4. W układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie pracy albo w

umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym

pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu pracy, jest

dopuszczalne ustalenie innej liczby godzin nadliczbowych w roku

kalendarzowym niż określona w § 3.

§ 5. Strony ustalają w umowie o pracę dopuszczalną liczbę godzin

pracy ponad określony w umowie wymiar czasu pracy pracownika

zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, których

przekroczenie uprawnia pracownika, oprócz normalnego

wynagrodzenia, do dodatku do wynagrodzenia, o którym mowa w art.

1511 § 1.

Art. 1511. § 1. Za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz

normalnego wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości:

1) 100 % wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych

przypadających:

a) w nocy,

b) w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy,

zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy,

c) w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za

pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go

rozkładem czasu pracy,

2) 50 % wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych

przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1.

§ 2. Dodatek w wysokości określonej w § 1 pkt 1 przysługuje także za

każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej

tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym,

chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w

godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo

do dodatku w wysokości określonej w § 1.

§ 3. Wynagrodzenie stanowiące podstawę obliczania dodatku, o

którym mowa w § 1, obejmuje wynagrodzenie pracownika wynikające

z jego osobistego zaszeregowania określonego stawką godzinową lub

miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został

wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60 %

wynagrodzenia.

§ 4. W stosunku do pracowników wykonujących stale pracę poza

zakładem pracy wynagrodzenie wraz z dodatkiem, o którym mowa w §

1, może być zastąpione ryczałtem, którego wysokość powinna

odpowiadać przewidywanemu wymiarowi pracy w godzinach

nadliczbowych.

Art. 1512. § 1. W zamian za czas przepracowany w godzinach

nadliczbowych pracodawca, na pisemny wniosek pracownika, może

udzielić mu w tym samym wymiarze czasu wolnego od pracy.

§ 2. Udzielenie czasu wolnego w zamian za czas przepracowany w

godzinach nadliczbowych może nastąpić także bez wniosku

pracownika. W takim przypadku pracodawca udziela czasu wolnego od

pracy, najpóźniej do końca okresu rozliczeniowego, w wymiarze o

połowę wyższym niż liczba przepracowanych godzin nadliczbowych,

jednakże nie może to spowodować obniżenia wynagrodzenia

należnego pracownikowi za pełny miesięczny wymiar czasu pracy.

§ 3. W przypadkach określonych w § 1 i 2 pracownikowi nie

przysługuje dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych.

Art. 1513. Pracownikowi, który ze względu na okoliczności

przewidziane w art. 151 § 1 wykonywał pracę w dniu wolnym od pracy

wynikającym z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym

tygodniu pracy, przysługuje w zamian inny dzień wolny od pracy

udzielony pracownikowi do końca okresu rozliczeniowego, w terminie

z nim uzgodnionym.

Art. 1514. § 1. Pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy

zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek

organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza

normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz

dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych, z zastrzeżeniem §

2.

§ 2. Kierownikom wyodrębnionych komórek organizacyjnych za pracę

w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę i święto

przysługuje prawo do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w

godzinach nadliczbowych w wysokości określonej w art. 1511 § 1,

jeżeli w zamian za pracę w takim dniu nie otrzymali innego dnia

wolnego od pracy.

Art. 1515. § 1. Pracodawca może zobowiązać pracownika do

pozostawania poza normalnymi godzinami pracy w gotowości do

wykonywania pracy wynikającej z umowy o pracę w zakładzie pracy

lub w innym miejscu wyznaczonym przez pracodawcę (dyżur).

§ 2. Czasu dyżuru nie wlicza się do czasu pracy, jeżeli podczas dyżuru

pracownik nie wykonywał pracy. Czas pełnienia dyżuru nie może

naruszać prawa pracownika do odpoczynku, o którym mowa w art.

132 i 133.

§ 3. Za czas dyżuru, z wyjątkiem dyżuru pełnionego w domu,

pracownikowi przysługuje czas wolny od pracy w wymiarze

odpowiadającym długości dyżuru, a w razie braku możliwości

udzielenia czasu wolnego - wynagrodzenie wynikające z jego

osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub

miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został

wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60 %

wynagrodzenia.

§ 4. Przepisu § 2 zdanie drugie oraz § 3 nie stosuje się do

pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy.

Art. 1516. § 1. W razie ustania stosunku pracy przed upływem okresu

rozliczeniowego pracownikowi przysługuje, oprócz normalnego

wynagrodzenia, prawo do dodatku, o którym mowa w art. 1511 § 1,

jeżeli w okresie od początku okresu rozliczeniowego do dnia ustania

stosunku pracy pracował w wymiarze godzin przekraczającym normy

czasu pracy, o których mowa w art. 129.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie nawiązania stosunku

pracy w trakcie okresu rozliczeniowego.

Rozdział VI

Praca w porze nocnej

Art. 1517. § 1. Pora nocna obejmuje 8 godzin między godzinami 21.00

a 7.00.

§ 2. Pracownik, którego rozkład czasu pracy obejmuje w każdej dobie

co najmniej 3 godziny pracy w porze nocnej lub którego co najmniej

1/4 czasu pracy w okresie rozliczeniowym przypada na porę nocną,

jest pracującym w nocy.

§ 3. Czas pracy pracującego w nocy nie może przekraczać 8 godzin na

dobę, jeżeli wykonuje prace szczególnie niebezpieczne albo związane z

dużym wysiłkiem fizycznym lub umysłowym.

§ 4. Wykaz prac, o których mowa w § 3, określa pracodawca w

porozumieniu z zakładową organizacją związkową, a jeżeli u

pracodawcy nie działa zakładowa organizacja związkowa - z

przedstawicielami pracowników wybranymi w trybie przyjętym u

danego pracodawcy, oraz po zasięgnięciu opinii lekarza sprawującego

profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikami, uwzględniając

konieczność zapewnienia bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia

pracowników.

§ 5. Przepis § 3 nie dotyczy:

1) pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem

pracy,

2) przypadków konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu

ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska

albo usunięcia awarii.

§ 6. Na pisemny wniosek pracownika, o którym mowa w § 2,

pracodawca informuje właściwego inspektora pracy o zatrudnianiu

pracowników pracujących w nocy.

Art. 1518. § 1. Pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej

przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w

porze nocnej w wysokości 20 % stawki godzinowej wynikającej z

minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie

odrębnych przepisów.

§ 2. W stosunku do pracowników wykonujących pracę w porze nocnej

stale poza zakładem pracy dodatek, o którym mowa w § 1, może być

zastąpiony ryczałtem, którego wysokość odpowiada przewidywanemu

wymiarowi pracy w porze nocnej.

Rozdział VII

Praca w niedziele i święta

Art. 1519. § 1. Dniami wolnymi od pracy są niedziele i święta określone

w przepisach o dniach wolnych od pracy.

§ 2. Za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonywaną między

godziną 6.00 w tym dniu a godziną 6.00 w następnym dniu, chyba że u

danego pracodawcy została ustalona inna godzina.

Art. 15110. Praca w niedziele i święta jest dozwolona:

1) w razie konieczności prowadzenia akcji ratowniczej w celu

ochrony życia lub zdrowia ludzkiego, ochrony mienia lub środowiska

albo usunięcia awarii,

2) w ruchu ciągłym,

3) przy pracy zmianowej,

4) przy niezbędnych remontach,

5) w transporcie i w komunikacji,

6) w zakładowych strażach pożarnych i w zakładowych służbach

ratowniczych,

7) przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób,

Cool w rolnictwie i hodowli,

9) przy wykonywaniu prac koniecznych ze względu na ich

użyteczność społeczną i codzienne potrzeby ludności, w szczególności

w:

a) placówkach handlowych,

b) zakładach świadczących usługi dla ludności,

c) gastronomii,

d) zakładach hotelarskich,

e) jednostkach gospodarki komunalnej,

f) zakładach opieki zdrowotnej i innych placówkach służby zdrowia

przeznaczonych dla osób, których stan zdrowia wymaga całodobowych

lub całodziennych świadczeń zdrowotnych,

g) jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej oraz placówkach

opiekuńczo-wychowawczych, zapewniających całodobową opiekę,

h) zakładach prowadzących działalność w zakresie kultury, oświaty,

turystyki i wypoczynku,

10) w stosunku do pracowników zatrudnionych w systemie czasu

pracy, w którym praca jest świadczona wyłącznie w piątki, soboty,

niedziele i święta.

Art. 15111. § 1. Pracownikowi wykonującemu pracę w niedziele i

święta, w przypadkach, o których mowa w art. 15110 pkt 1-9,

pracodawca jest obowiązany zapewnić inny dzień wolny od pracy:

1) w zamian za pracę w niedzielę - w okresie 6 dni kalendarzowych

poprzedzających lub następujących po takiej niedzieli,

2) w zamian za pracę w święto - w ciągu okresu rozliczeniowego.

§ 2. Jeżeli nie jest możliwe wykorzystanie w terminie wskazanym w §

1 pkt 1 dnia wolnego od pracy w zamian za pracę w niedzielę,

pracownikowi przysługuje dzień wolny od pracy do końca okresu

rozliczeniowego, a w razie braku możliwości udzielenia dnia wolnego

od pracy w tym terminie - dodatek do wynagrodzenia w wysokości

określonej w art. 1511 § 1 pkt 1, za każdą godzinę pracy w niedzielę.

§ 3. Jeżeli nie jest możliwe wykorzystanie w terminie wskazanym w §

1 pkt 2 dnia wolnego od pracy w zamian za pracę w święto,

pracownikowi przysługuje dodatek do wynagrodzenia w wysokości

określonej w art. 1511 § 1 pkt 1, za każdą godzinę pracy w święto.

§ 4. Do pracy w święto przypadające w niedzielę stosuje się przepisy

dotyczące pracy w niedzielę.

Art. 15112. Pracownik pracujący w niedziele powinien korzystać co

najmniej raz na 4 tygodnie z niedzieli wolnej od pracy. Nie dotyczy to

pracownika zatrudnionego w systemie czasu pracy, o którym mowa w

art. 144.

DZIAŁ SIÓDMY

URLOPY PRACOWNICZE

Rozdział I

Urlopy wypoczynkowe

Art. 152. § 1. Pracownikowi przysługuje prawo do corocznego,

nieprzerwanego, płatnego urlopu wypoczynkowego, zwanego dalej "urlopem".

§ 2. Pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu.

Art. 153. § 1. Pracownik podejmujący pracę po raz pierwszy, w roku

kalendarzowym, w którym podjął pracę, uzyskuje prawo do urlopu z

upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 wymiaru urlopu

przysługującego mu po przepracowaniu roku.

§ 2. Prawo do kolejnych urlopów pracownik nabywa w każdym

następnym roku kalendarzowym.

Art. 154. § 1. Wymiar urlopu wynosi:

1) 20 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat,

2) 26 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat.

§ 2. Wymiar urlopu dla pracownika zatrudnionego w niepełnym

wymiarze czasu pracy ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu

pracy tego pracownika, biorąc za podstawę wymiar urlopu określony w

§ 1; niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia.

§ 3. Wymiar urlopu w danym roku kalendarzowym, ustalony na

podstawie § 1 i 2, nie może przekroczyć wymiaru określonego w § 1.

Art. 1541. § 1. Do okresu zatrudnienia, od którego zależy prawo do

urlopu i wymiar urlopu, wlicza się okresy poprzedniego zatrudnienia,

bez względu na przerwy w zatrudnieniu oraz sposób ustania stosunku

pracy.

§ 2. W przypadku jednoczesnego pozostawania w dwóch lub więcej

stosunkach pracy wliczeniu podlega także okres poprzedniego

niezakończonego zatrudnienia w części przypadającej przed

nawiązaniem drugiego lub kolejnego stosunku pracy.

Art. 1542. § 1. Urlopu udziela się w dni, które są dla pracownika dniami

pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w

wymiarze godzinowym, odpowiadającym dobowemu wymiarowi czasu

pracy pracownika w danym dniu, z zastrzeżeniem § 4.

§ 2. Przy udzielaniu urlopu zgodnie z § 1, jeden dzień urlopu

odpowiada 8 godzinom pracy.

§ 3. Przepis § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracownika, dla którego

dobowa norma czasu pracy, wynikająca z odrębnych przepisów, jest

niższa niż 8 godzin.

§ 4. Udzielenie pracownikowi urlopu w dniu pracy w wymiarze

godzinowym odpowiadającym części dobowego wymiaru czasu pracy

jest dopuszczalne jedynie w przypadku, gdy część urlopu pozostała do

wykorzystania jest niższa niż pełny dobowy wymiar czasu pracy

pracownika w dniu, na który ma być udzielony urlop.

Art. 155. § 1. Do okresu pracy, od którego zależy wymiar urlopu, wlicza się z

tytułu ukończenia:

1) zasadniczej lub innej równorzędnej szkoły zawodowej - przewidziany

programem nauczania czas trwania nauki, nie więcej jednak niż 3 lata,

2) średniej szkoły zawodowej - przewidziany programem nauczania czas

trwania nauki, nie więcej jednak niż 5 lat,

3) średniej szkoły zawodowej dla absolwentów zasadniczych

(równorzędnych) szkół zawodowych - 5 lat,

4) średniej szkoły ogólnokształcącej - 4 lata,

5) szkoły policealnej - 6 lat,

6) szkoły wyższej - 8 lat.

Okresy nauki, o których mowa w pkt 1-6, nie podlegają sumowaniu.

§ 2. Jeżeli pracownik pobierał naukę w czasie zatrudnienia, do okresu pracy, od

którego zależy wymiar urlopu, wlicza się bądź okres zatrudnienia, w którym

była pobierana nauka, bądź okres nauki, zależnie od tego, co jest

korzystniejsze dla pracownika.

Art. 1551. § 1. W roku kalendarzowym, w którym ustaje stosunek pracy z

pracownikiem uprawnionym do kolejnego urlopu, pracownikowi przysługuje

urlop:

1) u dotychczasowego pracodawcy - w wymiarze proporcjonalnym do okresu

przepracowanego u tego pracodawcy w roku ustania stosunku pracy, chyba że

przed ustaniem tego stosunku pracownik wykorzystał urlop w przysługującym

mu lub w wyższym wymiarze,

2) u kolejnego pracodawcy - w wymiarze:

a) proporcjonalnym do okresu pozostałego do końca danego roku

kalendarzowego - w razie zatrudnienia na czas nie krótszy niż do końca danego

roku kalendarzowego,

b) proporcjonalnym do okresu zatrudnienia w danym roku kalendarzowym -

w razie zatrudnienia na czas krótszy niż do końca danego roku

kalendarzowego,

z zastrzeżeniem § 2.

§ 2. Pracownikowi, który przed ustaniem stosunku pracy w ciągu roku

kalendarzowego wykorzystał urlop w wymiarze wyższym niż wynikający z § 1

pkt 1, przysługuje u kolejnego pracodawcy urlop w odpowiednio niższym

wymiarze; łączny wymiar urlopu w roku kalendarzowym nie może być jednak

niższy niż wynikający z okresu przepracowanego w tym roku u wszystkich

pracodawców.

§ 21. Przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do pracownika podejmującego

pracę u kolejnego pracodawcy w ciągu innego roku kalendarzowego niż rok, w

którym ustał jego stosunek pracy z poprzednim pracodawcą.

§ 3. (skreślony).

Art. 1552. § 1. Przepis art. 1551 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do

pracownika powracającego do pracy u dotychczasowego pracodawcy w ciągu

roku kalendarzowego po trwającym co najmniej 1 miesiąc okresie:

1) urlopu bezpłatnego,

2) urlopu wychowawczego,

3) odbywania zasadniczej służby wojskowej lub jej form zastępczych,

okresowej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego albo ćwiczeń

wojskowych,

4) tymczasowego aresztowania,

5) odbywania kary pozbawienia wolności,

6) nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy.

§ 2. Jeżeli okres, o którym mowa w § 1, przypada po nabyciu przez pracownika

prawa do urlopu w danym roku kalendarzowym, wymiar urlopu pracownika

powracającego do pracy w ciągu tego samego roku kalendarzowego ulega

proporcjonalnemu obniżeniu, chyba że przed rozpoczęciem tego okresu

pracownik wykorzystał urlop w przysługującym mu lub w wyższym wymiarze.

Art. 1553. Przy ustalaniu wymiaru urlopu na podstawie przepisów art. 1551 i

1552 niepełny dzień urlopu zaokrągla się w górę do pełnego dnia; urlop należny

pracownikowi w danym roku kalendarzowym nie może jednak przekroczyć

wymiaru wynikającego z przepisu art. 154 § 1.

Art. 156. (skreślony).

Art. 157. (skreślony).

Art. 158. Pracownikowi, który wykorzystał urlop za dany rok kalendarzowy, a

następnie uzyskał w ciągu tego roku prawo do urlopu w wyższym wymiarze,

przysługuje urlop uzupełniający.

Art. 159. (uchylony).

Art. 160. (skreślony).

Art. 161. Pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym

roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo.

Art. 162. Na wniosek pracownika urlop może być podzielony na części. W

takim jednak przypadku co najmniej jedna część wypoczynku powinna trwać

nie mniej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych.

Art. 163. § 1. Urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Plan

urlopów ustala pracodawca, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i

konieczność zapewnienia normalnego toku pracy. Planem urlopów nie

obejmuje się części urlopu udzielanego pracownikowi zgodnie z art. 1672.

§ 11. Pracodawca nie ustala planu urlopów, jeżeli zakładowa organizacja

związkowa wyraziła na to zgodę; dotyczy to także pracodawcy, u którego nie

działa zakładowa organizacja związkowa. W takich przypadkach pracodawca

ustala termin urlopu po porozumieniu z pracownikiem. Przepis § 1 zdanie

drugie i trzecie stosuje się odpowiednio.

§ 2. Plan urlopów podaje się do wiadomości pracowników w sposób przyjęty u

danego pracodawcy.

§ 3. Na wniosek pracownicy udziela się jej urlopu bezpośrednio po urlopie

macierzyńskim; dotyczy to także pracownika-ojca wychowującego dziecko,

który korzysta z urlopu macierzyńskiego.

Art. 164. § 1. Przesunięcie terminu urlopu może nastąpić na wniosek

pracownika umotywowany ważnymi przyczynami.

§ 2. Przesunięcie terminu urlopu jest także dopuszczalne z powodu

szczególnych potrzeb pracodawcy, jeżeli nieobecność pracownika

spowodowałaby poważne zakłócenia toku pracy.

Art. 165. Jeżeli pracownik nie może rozpocząć urlopu w ustalonym terminie z

przyczyn usprawiedliwiających nieobecność w pracy, a w szczególności z

powodu:

1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby,

2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,

3) powołania na ćwiczenia wojskowe albo na przeszkolenie wojskowe na czas

do 3 miesięcy,

4) urlopu macierzyńskiego,

pracodawca jest obowiązany przesunąć urlop na termin późniejszy.

Art. 166. Część urlopu nie wykorzystaną z powodu:

1) czasowej niezdolności do pracy wskutek choroby,

2) odosobnienia w związku z chorobą zakaźną,

3) odbywania ćwiczeń wojskowych albo przeszkolenia wojskowego przez

czas do 3 miesięcy,

4) urlopu macierzyńskiego

pracodawca jest obowiązany udzielić w terminie późniejszym.

Art. 167. § 1. Pracodawca może odwołać pracownika z urlopu tylko wówczas,

gdy jego obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w

chwili rozpoczynania urlopu.

§ 2. Pracodawca jest obowiązany pokryć koszty poniesione przez pracownika w

bezpośrednim związku z odwołaniem go z urlopu.

Art. 1671. W okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik jest

obowiązany wykorzystać przysługujący mu urlop, jeżeli w tym okresie

pracodawca udzieli mu urlopu. W takim przypadku wymiar udzielonego urlopu,

z wyłączeniem urlopu zaległego, nie może przekraczać wymiaru wynikającego

z przepisów art. 1551.

Art. 1672. Pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie pracownika i w

terminie przez niego wskazanym nie więcej niż 4 dni urlopu w każdym roku

kalendarzowym. Pracownik zgłasza żądanie udzielenia urlopu najpóźniej w dniu

rozpoczęcia urlopu.

Art. 1673. Łączny wymiar urlopu wykorzystanego przez pracownika na

zasadach i w trybie określonych w art. 1672 nie może przekroczyć w roku

kalendarzowym 4 dni, niezależnie od liczby pracodawców, z którymi pracownik

pozostaje w danym roku w kolejnych stosunkach pracy.

Art. 168. Urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163

należy pracownikowi udzielić najpóźniej do końca pierwszego kwartału

następnego roku kalendarzowego; nie dotyczy to części urlopu udzielanego

zgodnie z art. 1672.

Art. 169. (skreślony).

Art. 170. (skreślony).

Art. 171. § 1. W przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu

w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku

pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny.

§ 2. (uchylony).

§ 3. Pracodawca nie ma obowiązku wypłacenia ekwiwalentu pieniężnego, o

którym mowa w § 1, w przypadku gdy strony postanowią o wykorzystaniu

urlopu w czasie pozostawania pracownika w stosunku pracy na podstawie

kolejnej umowy o pracę zawartej z tym samym pracodawcą bezpośrednio po

rozwiązaniu lub wygaśnięciu poprzedniej umowy o pracę z tym pracodawcą.

Art. 172. Za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie,

jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Zmienne składniki

wynagrodzenia mogą być obliczane na podstawie przeciętnego wynagrodzenia

z okresu 3 miesięcy poprzedzających miesiąc rozpoczęcia urlopu; w

przypadkach znacznego wahania wysokości wynagrodzenia okres ten może być

przedłużony do 12 miesięcy.

Art. 1721. § 1. Jeżeli pracodawca na podstawie odrębnych przepisów

jest obowiązany objąć pracownika ubezpieczeniem gwarantującym mu

otrzymanie świadczenia pieniężnego za czas urlopu, pracownikowi nie

przysługuje wynagrodzenie przewidziane w art. 172 lub ekwiwalent

pieniężny, o którym mowa w art. 171.

§ 2. Jeżeli świadczenie pieniężne za czas urlopu, o którym mowa w §

1, jest niższe od wynagrodzenia przewidzianego w art. 172 lub od

ekwiwalentu pieniężnego, o którym mowa w art. 171, pracodawca jest

obowiązany wypłacić pracownikowi kwotę stanowiącą różnicę między

tymi należnościami.

Art. 173. Minister Pracy i Polityki Socjalnej określi, w drodze rozporządzenia,

szczegółowe zasady udzielania urlopu wypoczynkowego, ustalania i wypłacania

wynagrodzenia za czas urlopu oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop


Post został pochwalony 0 razy
 
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum Związek Zawodowy "TRAMWAJARZ" Strona Główna -> USTAWY Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach